۱ خرداد ۱۳۹۹ ساعت ۱۳:۲۷

چرا شبکه چهار از شبکه یک پیشی گرفت؟!

چرا شبکه چهار از شبکه یک پیشی گرفت؟!

خبرگزاری فارس، یادداشت میهمان ـ محمد عبدالهی کارشناس مسائل سیاسی: سنجش معنی دار مخاطب ویژه برنامه های افطاری شبکه های مختلف سیمای جمهوری اسلامی ایران، نتایج قابل تاملی را تلنگر می زند. شبکه چهار که روزی نماد «ندیدن تلویزیون» بوده، امروز در صدر «دیدن تلویزیون» قرار گرفته است.

این که چه شد ویژه برنامه افطاری شبکه چهار سیما با عنوان « زندگی پس از زندگی » تا این حد مورد اقبال عمومی بین مخاطبین واقع شده، نیاز به موشکافی دقیق تری دارد.

تلویزیون همچنان بر مدیریت سنتی گذشته پافشاری می‌کند در حالیکه مخاطب آن سال هاست پوست اندازی کرده و از مرحله‌های عقب مانده پیشین عبور کرده است. گویا رشد استدراکی مخاطب تلویزیون بر مدیران آن پیشی گرفته است. تعالی ذهنی مخاطبین در سال های اخیر حقیقتی مبین است که از دید گردانندگان معاونت سیما مغفول مانده است

شاید روزگاری یک برنامه تلویزیونی بدون تحقیق و نویسندگی تنها با لوده‌گری می توانست مخاطب چند صد هزاری  از آن خود کند ولی دوره گذاری اتفاق افتاده که مخاطب تلویزیون به آسانی تولیدات خلق الساعه و فی البداهه تلویزیونی را از نمونه های پژوهشی تشخیص می دهد و با فشردن بیرحمانه دکمه کنترل تلویزیون، شبکه ای را که به شعورش توهین کرده عوض می کند.

نسل مخاطبین تلویزیون عوض شده است، سیما دیگر با مخاطب عامی مواجه نیست، اکنون تحلیلگرانی موشکاف لباس مخاطب بر تن کرده اند و به تماشای تلویزیون نشسته اند. مخاطب جدید مجبور نیست وقتش را با برنامه های بدون نویسنده و پژوهشگر تلف کند. او در فضای مجازی بازخوردها را می بیند و تولیدات تلویزیونی که بازخوردهای بالای پژوهشی  در فضای مجازی دارند را برای تماشا در تلویزیون بر می گزیند.

به بیانی ساده تر، پروسه مخاطب گیری تولیدات تلویزیونی  از روندی معکوس برخوردار شده است. تا پیش از این، اولویت ترتیب روال مخاطب گری بصورت اول تماشا  دوم تحلیل بود  و اینک اولویت به این گونه است: نخست بازخورد اینترنتی یک تولید تلویزیونی و سپس انتخاب برای تماشا!

هنوز مدیران تلویزیون با توهم سلبریتی محوری و تقدم طول زمانی یک تولید تلویزیونی بر عرض پژوهشی آن تولید، برنامه سازی در تلویزیون را به اشتباه مدیریت می کنند. در حالیکه یکی از مهمترین فاکتورهای ریزش مخاطبین تلویزیون، لاغر شدن عرض پژوهشی برنامه های تلویزیونی است.

مدیران سیما گویا هنوز نمی دانند که حذف نامحسوس نویسنده و پژوهشگر از پکیج تولیدات تلویزیونی فجایع رسانه ای و فرهنگی متعددی را باعث شده است. وقتی فاصله  زمانی تصمیم گیری برای تصویب و تولید یک برنامه تا زمان واقعی تولید و پخش آن گاهی به کمتر از چند ساعت و یک ساعت و گاهی چند دقیقه تنزل کرده است باید هم مجری تلویزیونی برای پر کردن یک تایم طولانی چنین برنامه تلویزیونی به هزل و هجو و شوخی های سخیف لات های سر گذر رو بیاورد.

در حالیکه پروسه تحقیق، پژوهش ، نویسندگی پروسه ای چند ساله است، در برآوردهای تولیدات تلویزیونی، ردیف بودجه نویسنده و پژوهشگر یا حذف می شود و یا بصورت صوری اختصاص می یابد و سرانجام عایدی مالی آن به جیب مجری یا تهیه کننده سرازیر می شود. چرا که اغلب برنامه ها به شومن بازی تنزل یافته، و ژانر سرگرمی دارد، نه آگاهی بخشی هنرمندانه. شومن بازی در تلویزیون توسط سید محمد حسینی مد شد و این پدیده نامبارک هنوز که هنوز است گلوی برنامه سازی را در سیما به سختی می فشارد. سیل شومن ها و استیج کارهای مراسم ژانگولر و جوک و خوانندگی در کوچه و بازار به قاب شیشه ای تلویزیون، خطایی نابخشودنی است که شأن تلویزیون جمهوری اسلامی ایران را از وسعت دانشگاه به تنگنای یک دورهمی قهوه خانه ای تنزل داده است

اجبار به فروش آنتن توسط مدیران تلویزیون نیز بهانه ای نخ نما برای توجیه اهمال گری هایشان در حوزه مدیریت رسانه شده است. ریخت و پاش های جشنواره ای و ستادی در رسانه ملی هیچگونه توازنی با لاغری  بخش پژوهشی آنتن ندارد

پخش موفق برنامه افطاری شبکه چهار سیما ( زندگی پس از زندگی ) که پروسه پژوهشی ۵ ساله ای را طی کرده است و اقبال مخاطب فضای مجازی و تلویزیونی به این برنامه موفق،  داده ای ارزشمند را پیش روی مدیران سیما فراهم می کند. بدون شک صبر و حوصله قابل تامل سازندگان این مجموعه در شکار میدانی سوژه در سراسر کشور و تحلیل و پژوهش دقیق و میدانی  از مهمترین عوامل موفقیت چنین تولیداتی است.

شاید بتوان به جرات گفت جایگاه  واقعی چنین تولیداتی در ویترین شبکه ملی سیما یعنی شبکه یک سیماست در حالیکه آنتن فروشی و مشارکت بلیه ای است که جان شبکه های یک، دو و سه سیما را همچون خوره در حال دریدن است.

آیا معاون محترم سیمای جمهوری اسلامی ایران در خلوت از خود پرسیده است که چه شد به ناگاه دستان شبکه های یک و دو سه سیما از تولیدات پژوهش محوری همچون روایت فتح و سراب و چه و چه به ناگاه خالی شد؟ آیا دکتر میرباقری از خود پرسیده است که مشارکت و آنتن فروشی چه ضربه هایی را بر پیکره شبکه های محوری سیما وارد کرده است؟ به راستی آخرین تولید پژوهش محور شبکه های یک و دو و سه سیما در حوزه توحید، معاد، اهلبیت شناسی، مقاومت و فلسطین به چند سال  یا دهه پیش باز می گردد.

به راستی چند دهه است که انگل برنامه های گفتگو محور چاله میدانی  و مجری محور در حال خوردن پیکره سیماست؟ آیا نباید یک نقطه سر خط به این مسیر نامبارک برنامه های بی پژوهش و فکلی محور تلویزیونی گذاشت؟

آقایان! تلویزیون جمهوری اسلامی ایران کمیته امداد نیست که برای گذران زندگی عده ای مدیر و تهیه کننده هر آب زیپویی را به خورد ملت دهد. گویا حق الناس رسانه ای حلقه نامفقودی است که در دائره المعارف مدیران سیما جایگاهی ندارد و  پشیزی برای آن خرد نمی کنند. گویا در این بازار مکاره، حق الناس رسانه ای جایش را با حق رفقا معاوضه کرده است

تولیدات تلویزیونی بر پایه حق رفقا، هیچ خروجی مثبتی جز شوهای نخ نمای فکلی محور ندارد و آیا یک شوی فکلی محور چه دردی از دردهای جامعه را درمان و چه گره ای از گره خلق خدا را خواهد گشود؟

وقتی سریال پر مخاطبی مثل پایتخت به هر تقدیر در آخرین فصل خود نویسنده و پژوهشگرش را از دست داد همه به عینه دیدند که چه فاجعه رسانه ای در شبکه ملی سیما رقم خورد. بنا به مصاحبه مرحوم الوند که قسمت متعهدانه حمله داعش را  پژوهشگرانه  در فصل قبل این سریال قلم زد، این قسمت نتیجه یک دومینوی آماده سازی قسمت های قبلی برای به بار نشستن این قسمت بود که شد و تاثیری را که این سریال در فصل قبل خود گذاشت بدون اغراق از تاثیر اثری سینمایی مثل « به وقت شام» اگر بیشتر نباشد کمتر نبود. در حالیکه فی البداهه نویسی فصل اخیر همین سریال، باعث شد متاسفانه  تمسخر مناسک و شعائر الهی حج، دهن کجی به حرمت والدین و بزرگتر، نان حلال و ... را از قاب شبکه ملی سیما شاهد باشیم.

و نکته آخر آنکه برای حل معضل فقدان پژوهش در تولیدات سیما، تشکیل یک ساختار تشکیلاتی و یک مدیریت جدید به مدیریت های قبلی راه چاره نیست بلکه راه حل آن را باید در اصلاح روال جلسات طرح و برنامه و برآورد آثار سیما در تلویزیون جست. برای تغییر این روش ناصواب، مدیران شبکه های تلویزیونی باید حق رفقا را ترک کنند و چیزی جز حق الناس رسانه ای را مدنظر نداشته باشند.

جایگاه پژوهش و نگارش باید به دور از مانورهای فرمالیته مدیریتی تصحیح و تقویت شود و در برنامه سازی تلویزیونی ضوابط بر روابط ارجحیت داده شود. در غیر اینصورت جدول های پخش شبکه های تلویزیونی پر می شود از تولیدات بی ارزش حلقه دوستان چند مدیر و این خیانتی است به مخاطبین و نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران که این طیف از مدیران را به عنوان امین در راس بزرگترین دانشگاه کشور منصوب کرده است. این بود پیام شبکه چهار سیما به معاون سیما و دیگر شبکه ها. 

منبع : فارس

پربازدیدترین امروز

website tracking