۹ تیر ۱۳۹۵ ساعت ۱۲:۴۹

یادبود بزرگان/

آیت‌الله مدرّسی یزدی و اهتمام به تدریس درس‌های مورد نیاز طلاب

آیت‌الله مدرّسی یزدی و اهتمام به تدریس درس‌های مورد نیاز طلاب
آیت‌الله مدرّسی یزدی اگرچه به درجه اجتهاد رسیده بود و اجازه اجتهاد خود را دریافت کرده بود، اما مقید نبود که حتماً درس خارج فقه و اصول تدریس کند، بلکه هر درسی که در حوزه لازم می‌بود و طلاب درخواست می‌کردند، ایشان همان درس را شروع می‌کرد.

خبرگزاری فارس – حسن شیخ حائری: سخن از آیت‌الله حاج سید علیرضا مدرّسی یزدی است؛ دانشمندی که در سال 1329 هجری قمری در یزد و در خانواده‌ای روحانی دیده به جهان گشود و تنها 9 سال داشت که پدر فرزانه‌اش را از دست داد و یتیم شد.

با وجود همه گرفتاری‌های اقتصادی در خانواده و حتی مجبور شدن به مطالعه در زیر نور مهتاب به دلیل خاموش کردن چراغ‌ها برای کاهش هزینه برق، علاقه‌اش به آموختن علوم اهل‌بیت(ع) موجب شد تا از نوجوانی وارد حوزه علمیه یزد شود و به یادگیری دانش حوزوی بپردازد و در این راه در درس علمایی مانند آقا سید حسین مدرّس باغ گندمی، آقا میرزا سید احمد مدرّس، حاج سید محمدباقر مدرّسی و حاج میرزا آقا مدرسی شرکت کرد. در احوالات استادش آقا سید حسین مدرّس باغ گندمی آمده است که ایشان در بیشتر ایام تحصیل خود، در بستر نیاسود و در صورت غلبه‌ خواب، به صورت نشسته استراحت می‌فرمود تا خواب او را در نرباید.

او از 20 سالگی به قم مهاجرت کرد تا از محضر عالمان نامدار این حوزه مانند حضرات آیات آقا میرزا محمد همدانی، آقا سید محمد حجت کوه کمره‌ای، آقا سید محمدتقی خوانساری و حاج شیخ عبدالکریم حائری یزدی بهره‌ها ببرد.

سید علیرضا بارها از استادش آیت‌الله سید محمدتقی خوانساری به نیکی یاد می‌کرد و نماز استسقاء ایشان(نماز باران) را برای شاگردانش یادآوری می‌کرد که قبل از اقامه این نماز در سال 1363 هجری قمری، آیات عظام حجت کوه کمره‌ای و صدر به آیت‌الله خوانساری پیغام می‌دهند که حاضرند در نماز باران ایشان شرکت کنند؛ اما آیت‌الله خوانساری می‌فرمایند: شما شرکت نفرمایید؛ بنده نماز می‌خوانم؛ اگر خداوند دعای ما را مستجاب کرد و باران آمد، مردم آن را به حساب همه روحانیت می‌گذارند، اما اگر باران نبارید، مردم این را به حساب من می‌گذارند و موقعیت شما محفوظ می‌ماند.

سید علیرضا البته چند سال بعد هم راه نجف را در پیش گرفت تا تحصیلات خود را کامل کند و در این راه افتخار شاگردی استادانی مانند حضرات آیات آقا ضیاءالدین عراقی و آقا سید ابوالحسن اصفهانی را به دست آورد.

در مقام و منزلت آیت‌الله سید ابوالحسن اصفهانی همین بس که روزی در راه منزل، فردی تنگدست به صورت مستمر به ایشان دشنام می‌دهد. وقتی به منزل می‌رسند، آیت‌الله از آن فرد درخواست می‌کند تا لحظه‌ای درنگ کند؛ سپس وارد منزل می‌شود و مبلغی می‌آورد و به آن شخص ناسزاگو می‌دهد و می‌فرماید: این پول را بگیر و هر وقت تنگدست شدی به ما مراجعه کن؛ چراکه ممکن است جای دیگری بروی و حاجتت برآورده نشود. همچنین من آمادگی دارم هرگونه ناسزایی را بشنوم ولی استدعا دارم که از این به بعد، ناموس مرا مورد دشنام قرار ندهی!

و این ماجرا، آن‌چنان فرد دشنام دهنده را مورد تأثیر قرار می‌دهد که اشک از چشمانش سرازیر می‌شود و رعشه به اندامش می‌افتد.

چنین بود که حاج سید علیرضا مدرسی در محضر این بزرگان پرورش یافت و پس از پایان تحصیلات به ایران بازگشت تا طلاب بتوانند از دانش بی‌پایان او بهره ببرند. ایشان اگر چه به درجه اجتهاد رسیده بود و اجازه اجتهاد خود را از بزرگانی مانند آقا ضیاءالدین عراقی و آقا سید ابوالحسن اصفهانی دریافت کرده بود، اما مقید نبود که حتماً درس خارج فقه و اصول تدریس کند، بلکه هر درسی که در حوزه لازم می‌بود و طلاب درخواست می‌کردند، ایشان همان درس را شروع می‌فرمود و دنبال کسب شهرت نبود و این سیره ایشان تا پایان عمر ادامه یافت.

همچنین غذای ایشان بسیار ساده بود و اکثر اوقات نان و سرکه تناول می‌فرمود و با وجود همه مشکلات و گرفتاری‌های اقتصادی، صبر و تحملش را هیچ‌گاه از دست نمی‌داد.

آیت‌الله سید علیرضا مدرسی یزدی همچنین تا پایان عمر تلاش داشت تا ارتباطش را با عامه مردم حفظ کند و از این رو، به اقامه جماعت و برگزاری جلسات قرآن و تفسیر اهتمام داشت و تلاش می‌کرد تا این فعالیت فرهنگی تعطیل نشود.

سرانجام این عالم ربانی پس از 63 سال عمر بابرکت، مانند چنین روزی یعنی در بیست و سومین روز از ماه مبارک رمضان، در حالیکه بر اثر بیماری دیابت نابینا شده بود، جان به جان‌ آفرین تسلیم کرد و دار فانی را وداع گفت.

پیکر مطهر این عالم ربانی پس از تشییع و اقامه نماز، در نزدیکی مقبره حضرت زکریا بن آدم(ع) در قبرستان شیخان قم به خاک سپرده شد؛ رحمت‌الله علیه.

منبع : فارس

پربازدیدترین امروز

website tracking