۲۲ دی ۱۳۹۵ ساعت ۰۸:۳۳

انسان؛ وام‌دار مرگ/وام‌خواهی که مهلت نمی‎دهد

گروه معارف: آدمی در این جهان، وام‌دار است و مرگ، وام‌خواه. وام‌‌خواهی که هرگز به وام‌دار خود مهلت نمی‎دهد و از هیچ کسی نمی‎گذرد.اگر در تحول روزگار، نیک بنگریم خواهیم دید که همه ما جانشین مردگانیم.آن‌ها نیز همانند ما آرزوها داشتند و برای رسیدن به خواسته‌های خود در تکاپو بودند، ولی با دنیایی از آرزوها سر بر خاک می‎نهیم و جای خود را به دیگران می‎دهیم.
به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از لرستان، آدمی در این جهان، وام‌دار است و مرگ، وام‌خواه. وام‌‌خواهی که هرگز به وام‌دار خود مهلت نمی‎دهد و از هیچ کسی نمی‎گذرد.نظام هستی، نظام مرگ و زندگی است و این نظام، باعث پویایی چرخه حیات است.
تردیدی نیست که انسانِ وام‌دار موت و در اسارت مرگ است.اگر انسان به این اسارت بی‌قید و شرط خود توجه کند و بداند که هر اسیری احتمال دارد روزی از بند اسارت آزاد شود ولی اسیران اجل، به هیچ‌ روی، امید آزادی و رهایی ندارند و هر روز، جمعی از آن‌ها به تیغ تیز او بر زمین افکنده می‎شوند.خود را برای مرگ آماده می‎کند و برای زندگی آخرت توشه برمی‌دارد.
جوان، سرشار از انرژی و نشاط و شادابی است این شادابی، همراه با آرزوها او را به سرمستی و غرور و به مسیرهای مهارناشدنی و گمراه‌کننده سوق می‎دهد.امام علی(ع) در نامه خود به امام حسن‌مجتبی(ع) همچون طبیبی حاذق تلنگری محکم می‎زند که این شادابی، همراه غم و اندوه هم هست و هشدار می‎دهد که سکه زندگی انسان دو رو دارد: گاهی غم و زمانی شادی.آنان که به‌دنبال شادی همیشگی و مطلق هستند به‌دنبال عَنقابی دست‌یافتنی‌اند.
آدمی، همنشین غم است؛ غم‌ها هم برای ما ضروری است و فرایند تکامل را تسریع می‎بخشد.این غم‌ها کمال‌آفرین و پروردگار هستی را در زمان و موقعیت مناسب بر سر زندگی انسان سبز می‌کند و آدمی را با آن‌ها به رویش می‎رساند.
گاهی جرعه‌های غم که در کام سالک ریخته می‎شود به‌مثابه داروی شفابخشی است که بیماری‎های غرور، تکبر، سرمستی و غفلت را درمان می‎بخشد و چکشی است که قلب را صیقل می‎زند و چراغی است که شبستان دل را نورباران می‎کند.
انسان غیر از بلاها و مصیبت‌ها دچار آفت‌ها هم می‎شود، آفت‌هایی که به جان و مال و دین و ایمان او می‎افتند و چون موریانه‌ای، هستی او را می‎خورند.غیر از بلاها که عمدتاً از سوی خداوند حکیم برای تکامل آدمی تدارک دیده شده، آفت‌ها، چیزهایی است که انسان به دست خودش برای خود، آماده می‎کند.انسان‌های عاقل، در پرتو عقل و دین، خود را از آفت‌ها دور نگه می‎دارند و در برابر بلایا و مصیبت‌های طبیعی، صبوری می‎ورزند و با صبر و مقاومت به کمال می‎رسند.
یکی‌از آفت‌های بزرگ، گرفتار شدن در چنبره شهوات کنترل نشده است.اگر انسان به عقل و دین پناه نبرد، شهوات او را در چنگال خود فرو می‎برند کمااینکه امام علی(ع) در حکمت 211 نهج‌البلاغه در این رابطه فرموده است: «چه بسیار عقلی که به چنگال هوای نفس اسیر است» ما با همه این آفت‌ها و شهوات و آرزوها، جانشین مردگان می‎شویم و از سرای زندگان کوچ می‎کنیم.
اگر در تحول روزگار، نیک بنگریم خواهیم دید که همه ما جانشین مردگانیم.آن‌ها نیز همانند ما آرزوها داشتند و برای رسیدن به خواسته‌های خود در تکاپو بودند، ولی با دنیایی از آرزوها سر بر خاک می‎نهیم و جای خود را به دیگران می‎دهیم کمااینکه امام علی(ع) در نامه خود به فرزندش امام حسن‌مجتبی(ع) برای خود به‌عنوان پدری روزگار دیده و با کوله‌باری از تجربه گران سنگ، هفت صفت برشمرده و برای فرزندش چهارده ویژگی بازگو نموده تا نشان دهد مخاطب این نامه باید با تامل فراوان و زحمت مضاعف به این حکمت‌های تعالی برسد و انان را در مقام عمل پیاده کند.
منبع : خبرگزاری قرآن

پربازدیدترین امروز

website tracking